แฮ่ ตกใจกันล่ะสิ !! ว่าจะไม่อัพแล้ว แต่พอดีมันก็จริงๆนะ

แฮปปี้เบิร์ดเดย์

แด่เพื่อนที่ดีที่ของเรา แพร Kao เราไม่สามรถไปวันเกิดแกได้ ขอโทษจริงๆนะแก
ฝากผ่าน blog นี้ไปอีกทางหนึ่ง น่าเสียดายที่ไม่ได้ก๊งกัน แต่ยังมีเวลาอีกมากหากไม่ตายจากกันเสียก่อน
ยังไงก็นะแกคือเพื่อนที่ดีของเราจริงๆ ไม่คิดว่าจะมารู้จักแกได้ เรื่องราวของพวกเรามันเหมือนกับแค่การบังเอิญ เหมือนโชคชะตาไงไม่รู้นะ แต่ไม่รู้แหละ ดีใจจริงๆที่ได้มาเจอแก มีความสุขที่ได้คุยกะแกประจำ ถ้าไม่มีแกบางทีก็ความรักของเรามันอาจตายไปแล้วก็ได้ แต่ในความจริงแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดกลับไม่ใช่ความรักเสียแล้วในวันนี้มันกลายเปงมิตรภาพและสิ่งดีๆที่ให้กันต่างหาก แกคอยช่วยเหลือเราในหลายๆเรื่องมาตลอด รักแกวะแต่เราคงทำดีที่สุดเพียงแค่นี้ ขอให้แกสุขสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา ได้เรียนในคณะที่ชอบ มีความสุขกับครอบครัว

ขอยก Entry สุดท้ายของ blog นี้ให้แก

รักและคิดถึงดีไหม ?
ทานตะวัน ลิขิตแสงเจริญ

blog นี้ก็อยู่กับเรามาพอสมควร มีเรื่องราวมากมายที่ได้ใส่มันลงไปเอาล่ะ ได้เวลาที่มันต้องพักผ่อนแล้ว เราไม่ได้เป็นคนสร้างบลอคนี้มากับมือหรอก มีหลายคนได้ให้ความช่วยเหลือ
ขอขอบคุณ
น้องไผ่ Vampiresgirl ที่แนะนำและช่วยเหลือบลอคมาตลอด
แพร Kaoru ที่ช่วยแต่งบลอคให้
น้องฟ้า Karen สำหรับ Avatar ที่สวยงาม
ที่จะขาดไม่ได้เลย คือ เพื่อนๆทุกๆคนที่ จะขาประจำ หรือขาจร มาคอมเม้น ขอบคุณมากๆ

ไม่ใช่ว่าเราจะเลิกเขียนแล้วนะ แต่จะไปทำบลอคอันใหม่ ก็อยู่ใน exteen เนี่ยแหละ
เมื่อทำเสร็จเมื่อไรจะมาลงลิงค์นะ
อ่อไม่ลืมไปเม้นเพื่อนๆทุกคนหรอกน่า

เอาล่ะนะ แฮ่ รู้สึกเศร้าเหมือนกันแหะ แล้วจะกลับมาจ้า

จะจบยังไงไม่ให้เชยนะ [ เอาล่ะยืมจากเพื่อนสนิทมา ]

รักและคิดถึงดีไหมทุกๆคน ~ *


- Thank Everything -

จงฉลาดพอที่จะอ่าน..

จง...เข้มแข็งพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง
จง...อ่อนแอพอที่จะรับรู้ว่าลำพังเรานั้นทำอะไรไม่ได้ทุกอย่าง
จง...ฟุ่มเฟือยน้ำใจ เมื่อมีใครต้องการความช่วยเหลือ
จงคิดก่อนทุกครั้งที่จะปล่อยเงินออกจากมือ
จง...ฉลาดพอที่จะรู้ว่าเราไม่ได้รู้ทุกสิ่ง
จง...โง่พอที่จะเชื่อในปาฏิหาริย์
จง ...เต็มใจจะแบ่งปันความสุขของตัวเอง
จง...เต็มใจที่จะแบ่งรับความทุกข์ของผู้อื่น
จง...เป็นผู้นำหากทางที่ผู้อื่นทิ้งไว้ให้นั้นเลือนราง
จง...เป็นผู้ตามหากตกอยู่ในวงล้อมแห่งความไม่แน่นอน
จง...เป็นคนแรกที่แสดงความยินดีต่อความสำเร็จของคู่แข่ง
จง...เป็นคนสุดท้ายที่จะวิจารณ์ความผิดพลาดของเพื่อน
จง...มองเพียงแค่ก้าวถัดไปเพราะมันจะทำให้เราไม่ล้ม
จง...มองไปยังจุดหมายปลายทางให้แน่ใจว่า ไม่ได้กำลังเดินผิดทาง
จงใช้เวลามอง หรือให้โอกาสกับตัวเองที่จะเรียนรู้คนที่เขาบอกรักคุณ
จง...รักคนที่รักคุณ แม้อีก 5 ปี 10 ปี หรือ 50 ปีเขาก็ยังรักคุณ
จง...รักคนที่ไม่รักคุณแล้ว...สักวันนึงเค้าอาจจะเปลี่ยนใจมารั กคุณ
จงอย่าปล่อยให้คนที่รักคุณหลุดลอยไป

สุดท้าย จงอย่าหลอกตัวเอง

เครดิต newpin

ปล.ฝันดี [ สั้นไปไหมหว่า 55+ ช่างมานเหอะ ] ครั้งหน้าเด๋วลงเพลงจ้า !